Datum
29.10.2026Categorieën
Ik heb eigenlijk altijd óf ski’s aan mijn voeten gehad, óf een fiets tussen mijn benen. De zomers behoorden toe aan de fiets en de winters aan de ski’s. Ik groeide op in Alta, en wedstrijden zoals Offroad Finnmark en Skaidi Extreme maakten al vroeg deel uit van mijn leven. Gaandeweg ontdekte ik dat ik op de fiets het grootste talent had. Toen ik in 2017 mijn doopsel deed, gaf ik al het geld uit aan mijn eerste degelijke mountainbike, een Scott Spark 900 RC Pro. Datzelfde jaar deed ik mee aan mijn eerste nationale kampioenschap en eindigde ik op de zesde plaats. Ik denk dat ik toen echt begon te begrijpen dat wielrennen meer kon worden dan alleen een hobby.
De zomer daarna reisden we zes keer tussen Alta en Oost-Noorwegen met de camper, zodat ik kon deelnemen aan wedstrijden. Het waren heel wat kilometers op de weg, veel tijd weg van huis en een gezin dat altijd klaarstond. In 2019 besloot ik naar Kongsvinger te verhuizen en te beginnen aan Norges Toppidrettsgymnas. Uiteindelijk maakte ik de overstap van mountainbiken naar wegwielrennen, en de resultaten volgden. Zo behaalde ik onder andere zowel een tweede als een derde plaats op het NM. Ik had mijn keuze gemaakt. Ik zou wielrenner worden.
Maar het is niet altijd zo dat inzet en resultaten je de kansen opleveren waarop je hoopt. Ondanks goede prestaties kreeg ik nooit de aanbiedingen van professionele wielerploegen waar ik naartoe had gewerkt. Ik heb een zomer geprobeerd in België, maar kwam tot de conclusie dat het niets voor mij was. In 2023 nam ik daarom de camper weer mee naar Oost-Noorwegen en woonde ik er van april tot september in om te blijven koersen. Dat jaar liep niet zoals ik had gehoopt. Ik begon me af te vragen of ik iets anders moest proberen, en de gedachte aan baanwielrennen speelde al een tijdje in mijn hoofd.
Na een verblijf in China besloot ik het nog één laatste kans te geven. Ik verhuisde naar Stavanger en begon te trainen op de piste. Zes weken later, in december 2023, werd ik Noors kampioen. Dat was een moment dat veel veranderde. Plots had ik een nieuwe richting gevonden, en misschien ook een nieuwe kans om de droom te bereiken die ik al zo lang met me meedroeg.
Sindsdien heb ik besloten om er volledig voor te gaan. Ik ga in 2028 naar de Olympische Spelen in Los Angeles. Dat is mijn doel.
Maar zo’n traject vraagt meer dan alleen trainen. In 2025 werkte ik veel als timmerman om mijn sport te financieren. Het is niet altijd eenvoudig om een gewone werkdag te combineren met trainingen, reizen en wedstrijden op hoog niveau. Het vraagt dat je ergens anders voor kiest. Verjaardagen komen en gaan, en vrije tijd komt er hopelijk later meer. Op dit moment heb ik ervoor gekozen te prioriteren wat voor mij het allerbelangrijkst is.
Ik denk dat het voor een groot deel draait om bereid zijn jezelf een eerlijke kans te geven. Weten dat je je allerbeste hebt gegeven, ongeacht hoe het resultaat uiteindelijk uitpakt. Want ik wil niet alleen presteren op de fiets. Ik wil ontdekken hoe ver ik mezelf kan pushen, zowel fysiek als mentaal. Waar mijn grenzen eigenlijk liggen.
Wat zit er in mij?
Misschien is dat wel de vraag die mij het meest drijft. Ik ben ook ongelooflijk dankbaar voor de mensen die in mij geloven en mee op reis willen gaan. Want ook al zit ik op de fiets, er zijn veel mensen die het voor mij mogelijk maken om door te gaan. Familie, trainers, ploeggenoten en partners die er staan en mij de kans geven om verder te blijven gaan.
Toen Trasti & Trine met mij samen wilden werken, voelde ik dat we iets gemeen hadden. Niet omdat we hetzelfde doen, maar omdat ik mensen zie die echt vlammen voor wat ze doen. Mensen die gepassioneerd zijn over ontwikkeling, die hun allerbeste willen leveren en die het werk verzetten dat nodig is om te slagen. Daarin herken ik veel van mijn eigen instelling.
Voor mij betekent het veel om mensen achter me te hebben die begrijpen dat dromen niet vanzelf komen. Dat er ontelbare uren werk achter schuilgaan, achter wat anderen misschien alleen als een resultaat zien. Dat je moet durven inzetten, ook als je niet weet hoe het zal aflopen.
De weg naar Los Angeles is nog lang. Er wachten veel trainingsuren, wedstrijden, hoogtepunten en ongetwijfeld ook enkele dieptepunten. Ik weet niet precies hoe de reis eruit zal zien, maar ik weet wel waar ik heen wil. En misschien is dat wel het belangrijkste. De moed hebben om een doel te stellen dat zo groot is dat het bijna onhaalbaar lijkt, en toch elke ochtend opstaan en werken om er iets dichter bij te komen.
Elke dag is een nieuwe kans, en ik geef 100%.
En op een dag hoop ik daar te staan, terug te kijken op de reis en te weten dat ik heb ontdekt wat er echt in mij zit.
Tim Edvard Pettersen
