Erbij horen betekent ook verantwoordelijkheid nemen

Enkele gedachten over verbondenheid, verantwoordelijkheid en de kleine keuzes die we maken in een veranderende wereld.

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over wat het eigenlijk betekent om ergens thuis te horen.

Voor sommigen is dat de plek waar ze geboren zijn. Voor mij is het een plek die ik onderweg in het leven heb gevonden. Een plek die langzaam, bijna zonder dat ik het merkte, begon te voelen als thuis.

Ik denk dat verbondenheid meer is dan een adres of een plek op de kaart. Het zijn de mensen, het landschap, de herinneringen en de kleine dingen die we gaandeweg als vanzelfsprekend gaan beschouwen. Al datgene wat ons vormt, en waarvan wij zelf steeds meer deel gaan uitmaken. Maar er is ook een andere vraag die door de loop van het leven steeds nadrukkelijker is gaan opkomen:

Hoort daar niet ook verantwoordelijkheid bij?

Als mijn thuis mij zoveel geeft, zou ik dan niet ook moeten nadenken over wat ik teruggeef?

Die vraag kom ik steeds weer tegen. Maar niet langer alleen. Nu ook als onderdeel van een groter geheel bij Trasti & Trine.

We leven van een plek die ons ongelooflijk veel geeft. We leven in de samenleving, met de mensen en van de natuur. Van de grondstoffen, de verhalen, de kennis en de ervaringen die door generaties heen zijn ontstaan. Dat alles maakt het mogelijk dat wij ervaringen kunnen creëren voor gasten van dichtbij en ver weg.

En juist daarom vind ik dat we ook verantwoordelijkheid hebben voor hoe we omgaan met wat we hebben gekregen. Niet omdat we alles perfect kunnen doen, want dat kunnen we niet, maar omdat we kunnen kiezen om iets te doen. Verantwoordelijkheid hoeft niet groot en onoverzichtelijk te zijn. Misschien gaat het juist om een reeks kleine, bewuste keuzes. Vaak zijn het beslissingen die van buitenaf nauwelijks zichtbaar zijn. Ze zitten in de vragen die we onszelf stellen, en in de bereidheid om iets anders te doen wanneer we daar daadwerkelijk de kans voor hebben.

Een voorbeeld is onze samenwerking met Ishavskraft. We hebben gekozen voor een stroomcontract met locatiegebonden garanties van oorsprong. Daarmee kunnen we documenteren dat de waterkrachtcentrale Hakkstabben in Finnmark een hoeveelheid hernieuwbare elektriciteit produceert die overeenkomt met ons jaarlijkse elektriciteitsverbruik dat onder het contract valt. En dat betekent iets voor mij. Het is een klein gewicht aan de kant van de weegschaal waarvan ik wil dat die het zwaarst weegt.

Tegelijkertijd weten we heel goed dat dit de wereld noch van zichzelf redt. Maar we hebben positie gekozen. We hebben een bewuste keuze gemaakt en samen verantwoordelijkheid genomen. Want juist de verbondenheid met Finnmark, en de samenwerking met mensen en bedrijven zoals Ishavskraft, maakt zulke keuzes mogelijk.

Lees meer over onze samenwerking met Ishavskraft en de locatiegebonden garanties van oorsprong →

Ik denk niet dat verantwoordelijkheid in de eerste plaats gaat over anderen vertellen wat ze zouden moeten doen. Het gaat veel meer om zelf iets doen. En wanneer we bij onszelf beginnen, wordt verbondenheid interessant. Want die geeft ons niet alleen iets of iemand om van te houden, maar ook iets of iemand om voor te zorgen.

Bij Trasti & Trine zullen we niet altijd de juiste keuzes maken. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dat mogelijk is. Er zijn dilemma's, beperkingen en afwegingen die verschillende kanten op trekken, ook binnen een bedrijf. Maar ik denk ook niet dat we alle antwoorden nodig hebben om verantwoordelijkheid te kunnen nemen.

We moeten gewoon nieuwsgierig blijven. Blijven vragen stellen, zowel aan onszelf als aan de wereld om ons heen.

Eén gedachte die tijdens het werk aan de oprichting van de Forkprint-stichting steeds terugkwam, is dat verbondenheid niet alleen gaat over wat een plek voor ons betekent.

Het gaat misschien net zo goed om wat wij voor de plek willen betekenen.

En misschien begint juist daar de verantwoordelijkheid.

Rikki E. Nielsen
Algemeen directeur, Trasti & Trine